Tekirdağ
Tekirdağ Haberleri

Acının Rengi: Kömür Karası

31 Ekim 2014 10:413 dk okuma0 görüntüleme
Soma’da 200 kişi’nin hayatını kaybetmesinin üzerinden 6 ay geçmeden acının adı bu kez Ermenek. Yine bir maden kazası, yine acı yine gözyaşı... Coğrafya farketmiyor; yer, zaman farketmiyor. Hani diyorlar ya, ateş düştüğü yeri yakıyor diye; ateş aslında hepimizin kalbinde yanıyor da, bizim içimizdeki ateş sönüyor bir süre sonra. Sönmeyen, toprağın altından çıkan canlarını yine toprağın altına koyanların kalbindeki ateş oluyor. Haberlerde izlemişsinizdir. Su baskınını haber alan bir madencinin hamile eşi şokla beraber sancılanarak doğuma alınmış; sağlıklı, dünya güzeli bir bebek dünyaya getirmiş. Babası karanlıklara gömülürken açmış gözlerini dünyaya o minicik bebek. Bir bebek umut olmalıyken ailesine, belki de hiç tanıyamayacağı babasının acısıyla dünyanın tüm kederini omuzlayan annesinin tek yaşama sevinci olacak. O bebek ki, babasının işten eve geldiğinde almış olduğu bir gofretin mutluluğunu yaşayamayacak, ne acı... Acılı bir babanın feryadını da izledim dün. İki oğlu kalmış toprak altında, madenin girişinde hiç bir fayda olmayacağını bilse de anlatmaya çalışıyordu kendini. Skandal sözler çıkıyordu dudaklarından, kanım donarak izledim. Ermenek’de bulunan maden şirketleri birbirleriyle anlaşmaya gitmişler, servisi ve yemeği kaldırmışlar. Üstelik Ramazan ayından beri ücretleri ödenmiyormuş. Tüm bunlara dayanabilenler ne ala, lakin dayanamayanlar işten ayrıldığında başka bir şirkette iş bulamıyormuş. Maden sahipleri ceplerini birazcık daha şişirebilmek için madende çalışmaktan başka bir gelir kaynağı olmayan halka daha rahat zulmedebilmek adına böyle bir anlaşma yapmışlar çünkü. Eşi birkaç yıl önce yine bir maden kazasından dolayı felç olmuş, Ermenek’te kardeşi göçük altında kalmış bir kadına uzattılar sonra mikrafonu. Ağlamaktan konuşamıyordu kadın ve sonra şu cümleler döküldü dudaklarından: “Çıkartılsalar ne olacak ki, evine barkına dönecek de evine ekmek getiremeyecek. Herkes bayram yaparken, biz cenaze evi gibiydik. Herkes kurban keserken, biz eve ekmek almak için kimden borç istesek diye düşünüyorduk.” Ramazan ayından beri verilmeyen maaşlardan ve bu çaresizlikten usanan kadın, “çıkartılsalar ne olacak ki” dedi. Ne duyduğumu biliyordum ama anlayamadım bir süre. O kadının demek istediği çok netti aslında; o kadar güvenmiyordu ki devletine nasıl olsa yine ödenmeyecek paralarımız, yine perişan olacağız diye düşüncelerden alamadığı için kendini söylüyordu bunları. Çaresizlik, ekmek kaygısı söyletiyordu. Maden ocaklarının patronları devlet erkanı emri ile bile “bulunamaz”ken onların umut edecek neyi kalmıştı ki kardeşinin, eşinin, dostunun çıkartılabileceğini umsun. Sahi ya! Kazandıkları 5 kuruşun 2 kuruşunu servise ve yemeğe veren işçilerin yardım feryatlarını duymamışken kimse dışarda, göçük altında nasıl duysun? Ermenek’de kurtarma ekipleri çalışıyorlar evet, evet belki bütün imkanlar seferber ediliyor. Toprak koşulları, iklim şartları, hava vaziyetleri engel oluyor belki tüm bu kurtarma çalışmalarına... Lakin bizim hep atladığımız nokta şu oluyor; bizler yalnız ve yalnızca bir felaket geldiği zaman başımıza yakınıyor, dövünüyoruz. Hemen birilerini tukaka ilan ediyor ve yetmezse aforoz ediyoruz. Vicdanımızı kısa süreliğine rahatlatıyor ve sonra unutuyoruz. Evet bu kadar balık hafızalı olduğumuz için yaşıyoruz ve belki de milletçe hakediyoruz da tüm bunları yaşamayı. Haketmeyenler ise alınlarında kömür karası ter ile evlerine iki kuruş götürmek için ömürlerini adayanlar oluyor. Haketmedikleri halde yalnız ve yalnızca onların evlerine ateşler düşüyor, kanaması hiç durmacak yaraları oluyor her birinin ailesinin. Hayır! Ölüm madenciliğin fıtratında yok aslında. Ama milletimizin fıtratında yüz karası var ve üstelik o kadar alıştık ki bu yüz karasına, mutluyuz bunla yaşamaktan. Kaç defa aklımıza geliyor Soma’da yaşananlar, kaç defa soruyoruz ne iyileştirmeler yapıldı acaba diye? “Maden ocakları ile ilgili iki madde daha ekleriz torbalara, yapmış görünelim de...” var bizim siyasetçilerimizin fıtratında, ve sırf bu sebeple son olmayacak belki de bu yaşananlar. Çünkü torbalara, yasalara çok meraklı olan siyasetçilerimiz durup demiyor “Denetleniyor mu acaba kömür ocakları?” diye. Bizim siyasetçilerimiz başımıza felaket geldikten sonra birbirinde kabahat aramayı iyi bilir! Ama iş ellerini taşın altına koymaya gelince, “E biz elimizi taşın altına koyarsak paralarımızı kim tutacak ki?” diye sorarlar. Yok, hayır! İstisnalar yok, olsa da kaideyi bozmuyor. 3. gün, umutlar tükeniyor fakat yine de diliyorum Allah’tan maden altında kalmış olan 18 madencimiz çıkartılsın, sağlıklarına kavuşsunlar kısa sürede. Yeni doğan bebek duyabilsin babasının kokusunu, acılı annelerin babaların ferahlasın yürekleri artık. Ve yine dilerim Allah’tan son olsun bu, ihmalden kaynaklı tüm acıların sonu olsun. Son felaketimiz olsun. Nice aydınlık günlere, Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun.
Paylaş
Tüm haberler →

İlgili Haberler